Kamay sa Bakal, Mata sa Dilim
Hindi lang usok ang ibinubuga ng tambutso sa gabing ito;
Ito ang huling hininga ng pangarap na nalunod sa krudo.
Habang lumuluwag ang sakal ng trapiko sa malawak na kalsada,
Saka naman humihigpit ang sikmura ng mga naiwang pamilya.
Ang manibela’y naging tinik na korona ng bawat tsuper,
At ang kalsada’y kalbaryong walang katapusan ang pag-ikot.
Bawat pagtaas ng presyo ng langis ay isang patak ng dugo—
Isang bawas na butil ng kanin, isang ulam na naging sabaw na lang ng luha.
Labing-walong piso.
Ito ang halaga ng buong araw na pakikipag-agawan sa kapalaran.
Ito ang natitirang piraso ng laman pagkatapos lapain ng buwayang umaaligid,
Habang nilalamon ng tangke ang huling patak ng pawis at pag-asa.
Paano pagkakasyahin ang kakarampot sa mga bitukang nakapulupot?
Paano itatawid ang gabi gamit ang perang hindi man lang makabili ng katahimikan?
Ang kakarag-karag na bakal ay hindi na sasakyan kundi isang gumagalaw na kabaong,
Na pilit na itinataboy ng lungsod na binihag ng sariling ingay at pagwawalang-bahala.
Habang nilalamon ng dilim ang bawat pag-ikot ng gulong sa aspalto,
Ay ang tuluyang pagkapundi ng ilaw sa hapag ng mga musmos na nangangarap—
Sapagkat sa bawat paghinto ng makina, hindi lang biyahe ang natatapos,
Kundi ang mismong buhay na pilit na isinusugal sa bawat patak ng krudong nauubos.